Οι Βαφές

Στα πρώτα χρόνια ύφανσης χαλιών, η μόνη μέθοδος βαφής μαλλιού ήταν με την παρασκευή φυσικών βαφών από βρασμένα λαχανικά και ρίζες φυτών. Για παράδειγμα, το κόκκινο χρώμα, προέρχεται από βρασμένα κρεμμύδια και το καφέ, από το βράσιμο των καρυδότσουφλων. Αυτές οι φυσικές βαφές, παράγουν πολύ συχνά θαυμάσια ποικιλία από τόνους χρωμάτων και αποκτούν μια γλυκιά αίσθηση με το πέρασμα του χρόνου. Κατά το στήσιμο του χαλιού στον αργαλειό, χρησιμοποιείται υφάδι και στημόνι άβαφο αλλά η μάλλινη κλωστή για τους κόμβους, βάφεται.

 

 

Σε πολύ λίγα μόνο σημεία της Ανατολής χρησιμοποιούνται φυσικές βαφές και δυστυχώς, σήμερα χάνουμε έτσι αυτήν τη ρομαντική αλλά και δύσκολη τέχνη, προτιμώντας τις χημικές βαφές, που παράγονται από το 1920. Αυτές οι βαφές, αντέχουν στα οξέα, στα αλκάλια και στο φως, δε βλάπτουν το μαλλί και δε θα πρέπει να παρερμηνεύονται με τις ανιλίνες – βαφές που πρωτοπαράχθηκαν το 1800 και που είναι γνωστό, ότι κατέστρεψαν πολλά, υπέροχα χαλιά. Οι χημικές βαφές, είναι θαυμάσιες, έχουν ποικιλία πάνω από 600 χρωμάτων και είναι αυτές που, κυρίως, χρησιμοποιούνται για τη βαφή των κλωστών.

Το χειροποίητο χαλί, πλένεται, αφού φυσικά βγει από τον αργαλειό. Οι μέθοδοι πλυσίματος ποικίλουν. Το χαλί, μπορεί να πλυθεί σε ρυάκι και να στεγνώσει στον ήλιο αλλά μπορεί να πλυθεί και με χημικά, με τη βοήθεια της υψηλής τεχνολογίας και κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες. Το πλύσιμο είναι αναγκαίο στο χαλί, για να γίνουν τα χρώματα από έντονα, απαλά. Το χημικό πλύσιμο, έχει τα πλεονεκτήματα της αντισκωρικής ιδιότητας και αντοχής στη βρωμιά και στους λεκέδες.